مومو 1

                                     آنی گالدی را به نشانه ی دوستی ما بدهید به اسکندر و چون آن نامور را کشته باشند                                 بدهیدش به پسر او؛ و اگر پسر مرده پیشکش کنید به قاتل او و اگر دیگری آن قاتل کشته؛                                       آخرین قاتل را بگویید آنی گالدی و خواهرانش را با هم ببرد، در ما فامیل شود. 

 

روزی روزگاری

اگرچه بر زبانم       دیگرگونه می آید و منسوخ

مادر نزاده      

               نه هملت       نه علی بابا

برهنه پا و سر از برف و باد

«مومو» از کوهستان ها         تا داغستان های سوزیان

                                                       آمده راهی دراز

در شباهتش به دیوـ خرچنگ ها و اژدرـ زن ها

و الهه های مادری در گلودردهای زبانی

برهنه پا و      سر از برف و باد

در کندن روی دیوارهای فسفری:

 

روزی روزگاری اگرچه بر زبانم

جویده آن موش تکه تکه تصویرش را

                               با تمایلات زرد لای موهایش

بی درکی از زبان های بی خویشاوندی       در لباس های عاریتی

می شنوم از تو اما 

از هرچه دیگرگونه می آید و منسوخ

 

ـ آنی گالدی کی ساخت       بابل را و شوش را؟

 

روزی روزگاری دیوـ خرچنگ های جنگ در خواب

طعم خوش عاطفه ها در فضا 

در رنگ قهوه ای موهای پرپشت بی تابت

من به صلیب چشم هات با بینی

آورد ایمان       و آورد ایمان به تیشه ی میخ نویسی

با تصویری از سرخی لب هات در گاو رازناک درک ما

و ساخت بابل را و شوش را 

 

و من؟      وقتی هایی که می گردم توی موزه ها

و جویده آن موش تصویرها را

و تف کرده با حرف هایی بیشتر یا کمتر

                                  روی اشیاء زنده و تانک ها

بیش تر از میخ نوشته ها خوشم می آید تا

                                         زن های منبع الهام آن میخ ها

 

از تو پیش آمد این خراب کنم را 

 

--------

از مجموعه ی شولگی نامه و مومو 

/ 0 نظر / 39 بازدید