کرکرکرکرات / ع ح بدرآبادی

 

می رقصد ترک می کند مرا شاید عقل

می رقصد میان اجساد مومیایی رهبان ها و راهبه ها

و پر شده بازار از چشم و منخرین و در امعاء و احشاء

                                          می چرد گربه ی بابلی

ترکم می کند از گوش هام با وزوز مگس های بابلی       رقصان

       

مادر ازلی آمیزد گل با خون و گوشت       بزاید ایزد ـ انسان  

از مزار شاه        چشم گربه بیارند برای موزه ها

هوش  آسمانی        از دانه های باران پریده

                                     می رقصد        می خواند:   

 

ـ هرکه می جنگد احمق است        جز آن که می جنگد با جهل!

 

ترکنده وزوز مگس های بابلی       می ترکند در مرثیه ها

و هنگامه ی تلخ و شیرین شکستن در دروازه ها

آسمان با شعله های سرخ روشن

ای نور دیده ی ژرفاها        کرکرات

عقل ترک می کند مرا        با تندیس قلب تو از سنگ

 

زیگورات را دغدغه هات برده تا هفتمین طبقه 

بنا- خداهات بسوزند بی عقلی

از بسط گل و لای در اقیانوس رستگاری ما

من در انتظار معجزه ی ابرهایم شاید         کرکرکرکرات

 

اسراهای جنگی بی خواب از خواب پستان های هوس

یک دم که چشم هاشان باز و بسته می شوند

دیوارها نشت می کند از رسوایی غول نرم دریایی

 

اختلاف عارفانه های ما در علف های هرز

می رقصد میان خداهای آفریننده و شورش گر

کرکرکرکرات        تو تولای جلی کن

عقل می رقصد یعنی نباش دربند سبیل گربه ی ایرانی

یعنی نباش دربند سبیل افسرده ی گربه ها


 

/ 0 نظر / 29 بازدید